We hebben tegenwoordig meer to-do-apps dan to-do’s. Elke ochtend schuiven we onze taken van het ene strak vormgegeven lijstje naar het andere, alsof bewegen hetzelfde is als vooruitgang. Het is de moderne dans: swipen, snoozen, hernoemen, en vervolgens voldaan koffie halen. Productief? Zeker. In het cosmetische opzicht.
De belofte van hyperproductiviteit
Elk nieuw platform belooft dezelfde openbaring: minder ruis, meer focus, en vooral een betaalde Pro-versie waarin je eindelijk mag zien wat je toch al uitstelde. Met AI-helpers die je prioriteiten “begrijpen” — door ze te sorteren op kleurrijke badges. Het resultaat is een dashboard dat schittert in KPI’s, maar niet in vooruitgang. Want niets zegt ‘efficiëntie’ zoals drie tools die elkaar in realtime synchroniseren om je eraan te herinneren dat je nog niets hebt gedaan.
Niet dat het erg is. We meten nu tenminste onze uitstelgedrag-latentie tot op de milliseconde. Een grafiek per dag, een heatmap per week, en een schuldgevoel per maand. Innovatie!
De gamificatie van je geweten
Pomodoro’s tikken als metronomen voor ons betere zelf, terwijl streaks ons vertellen dat discipline vooral een ontwerpkeuze is. We verzamelen badges voor ademhalen, zitten en (heel soms) werken. De interface is heerlijk: zachte pastelkleuren die de harde realiteit dempen dat je e-mails nog steeds onbeantwoord zijn. Het is wellness, maar dan voor je spreadsheet.
Meetings, maar dan as-a-service
Natuurlijk, je moet wel blijven praten over wat je misschien straks gaat doen. Daarom kun je nu met één klik een “focus-meeting” plannen: een Zoom waarin iedereen met uitgeschakelde camera zwijgend naar zijn eigen tool staart. Gezamenlijke stilte, gesponsord door calendar-integraties. De notulen? Die worden automatisch gegenereerd: “Actiepunt: later opnieuw bespreken.”
Het dashboard der illusies
We willen controle, dus bouwen we een cockpit: grafieken, voortgangsbalken, de onvermijdelijke donut-chart. Het voelt alsof je een raket lanceert, behalve dat de raket een boodschappenlijst is en de lancering bestaat uit het verplaatsen van “tomaten” naar “prioriteit hoog”. De visuele feedback is verbluffend. De werkelijke output? Ook verbluffend, maar dan op een andere manier.
Misschien is het simpel: productiviteit is niet wat er op je scherm gebeurt, maar wat er verdwijnt uit je hoofd. Minder apps, meer ruimte. De ironie is dat focus gratis is en integraties altijd een abonnement hebben. Zet dus gerust je systeem nog een keer perfect op — en probeer daarna eens één ding af te maken. Zonder confetti-animatie. Je brein herkent heus wel wanneer het iets heeft gedaan; het heeft er alleen geen badge voor nodig.
