Zoetermeer kreeg afgelopen zaterdagavond een gratis, maar allesbehalve gewenste lichtshow: een explosie aan de Van Leeuwenhoeklaan bij de Dunantstraat. Het soort spektakel waar niemand om vroeg, maar waar je als buurt onvrijwillig front row bij zit. Wie het raam openging voor frisse lucht, kreeg er sirenes, glassplinters en een collectieve hartslagversnelling bij.
Een explosie als buurtactiviteit
De schade was niet zuinig: meerdere auto’s raakten beschadigd en de gevel van een flatgebouw kreeg een ongevraagde facelift. Er vielen meerdere gewonden; één persoon is naar het ziekenhuis vervoerd. En ja, dat is de versie zonder sensatie-saus — gewoon de feiten, zoals ze horen te klinken wanneer het dicht op de huid komt.
De verdachte en het script
De politie hield een 35-jarige man uit Exloo aan. Een thrillerplot dat zichzelf schrijft: de dader is niet per se van om de hoek, de locatie is gewoonlijk zo saai dat je er het weer niet eens op kunt afkatten, en toch eindigt het met zwaailichten en lint. De politie onderzoekt het incident en wil graag spreken met getuigen. Crowdsourcing, maar dan zonder like-knop — alleen het verzoek om iets nuttigs te vertellen als je wat gezien of gehoord hebt.
Schade, sirenes en het nieuwe normaal
Het is intrigerend hoe snel we woorden als ‘incident’ en ‘afzetting’ leren uitspreken met dezelfde achteloosheid als ‘boodschappenlijstje’. Terwijl bewoners de ramen vegen en verzekeringspolissen herlezen, bouwt de straat alweer aan haar nuchtere façade. De stoep wordt schoongeveegd, de schrik blijft even liggen en verschuift dan geruisloos naar de achtergrond. Tot de volgende pushmelding, uiteraard.
Getuigen gezocht, betrokkenheid vereist
Als je iets gezien hebt — een knal, een persoon op een ongewone plek, een camera die toevallig draaide — meld je dan bij de politie. Geen heldendaden nodig, geen detectivefantasieën. Gewoon waarnemingen. Soms is het verschil tussen speculatie en duidelijkheid een enkele dashcam, een deurbelcamera, of iemand die niet wegkijkt. En ja, dat is minder spannend dan een true-crime podcast, maar aanzienlijk nuttiger voor de mensen die vannacht niet sliepen.
Wat resteert is geen angst, maar een scherp randje alertheid. Een buurt is geen decor maar een verzameling mensen die elkaar toevallig delen. Vandaag betekent dat: de ramen iets dichter, de oren iets open, en de afspraak dat we ruis van feit onderscheiden. Niet omdat paranoia zo productief is, maar omdat gemeenschap dat wel is. Wie iets weet, deelt. Wie niets weet, kijkt niet weg. Zo simpel, zo ouderwets, en precies wat er nodig is wanneer de stilte na een knal het hardst klinkt.
