Er is een hoek van het internet waar mensen met voldoende overtuiging beweren dat je leven perfect wordt zodra je de juiste to-do app hebt. Alsof je chaos een softwarebug is die met een update verdwijnt. We zijn collectief aan het hosselen in mapjes, lijsten en tags, terwijl de echte taak – iets doen – voorzichtig achter de interface piept en vervolgens weer dicht wordt geswiped.
De belofte van de perfecte app
Elke nieuwe tool arriveert met dezelfde glossy evangelie: frictie verdwijnt, focus verschijnt, en jij wordt de soort persoon die met zonsopgang glimlachend “prioriteert.” De demo toont drie taken en nul context, als een modelwoning zonder rommel. Na een week heb je wel context: vijftien projecten, zes inboxen en een agenda die op ademhalingen is gesegmenteerd. Productief? Zeker. Bezig met productiviteit? Absoluut.
Onboarding als levensdoel
De moderne arbeider is niet moe van werk, maar van onboarding. Je herschrijft je systeem bij elke nieuwe “game-changer.” Van bullet journal naar Kanban naar time boxing, als een spirituele pelgrimstocht waarbij je altaar steeds de instellingenpagina is. De beloning: een perfect geneste tagstructuur die zo elegant is dat je vergeet waarom je hem nodig had. Het voelt als opruimen, maar dan zonder op te ruimen.
De heilige vinkjes
Vinkjes zijn onze digitale rozenkrans. We tellen ze, we strelen ze, we aanbidden hun kleine dopaminepuf. We schrijven eenvoudige taken op die we al deden, puur om ze te vinken. “Water drinken.” “Ademen.” Hoera, 100% voltooid! Intussen vermijden we de taaie kluif die geen checkbox verdient, omdat die uit gesprekken, twijfel en lelijke iteraties bestaat. Daar is geen filter voor, dus noemen we het “later.”
Meetbaarheid boven betekenis
Grafieken stijgen, zielen dalen. We meten wat klikt en schuift, niet wat schuurt en verandert. Het dashboard pronkt met streaks, alsof consistent vergaderen hetzelfde is als iets oplossen. We optimaliseren de micro, zodat de macro ons niet lastigvalt: de vraag of het werk ertoe doet. Wat niet in een widget past, noemen we inefficiënt. Wat wel past, noemen we vooruitgang.
Minimalisme, maar dan maximaal
De nieuwste trend belooft minder: één app, één lijst, één waarheid. Tot je plugin-markt ontdekt, notificaties “slim” maakt en shortcuts bouwt die je polsslag meten. Minimalisme blijkt vooral een esthetiek; witruimte als lifestyle. Het voelt zen, tot de deadlines aankloppen als haastige monniken. Dan blijkt stilte geen strategie, maar decor.
Misschien is het radicaalste systeem geen systeem, maar een afspraak: minder plannen, meer besluiten. Een kleiner aantal doelen dat je niet cosmetisch verfijnt, maar hard en zichtbaar nastreeft. Gebruik de app die je nu hebt, zet alles uit wat zingt en flikkert, en durf een taak lelijk te laten zijn. Vinkjes zijn leuk, resultaten zijn beter. Kies er één, en doe daarna het oncomfortabele werk dat zelden een mooie interface heeft.
