We leven in een tijd waarin je pas telt als je agenda eruitziet als een tetris-scherm in level 29. Druk zijn is de nieuwe deugd, en wie durft te pauzeren wordt kordaat weggeschreven als inert. Gelukkig hebben we apps: veertig tools die ons beloven dat we eindelijk gaan doen wat we al tien jaar uitstellen. En inderdaad, we doen het. We installeren nog een app. En nog een kalender. En een widget.
De plechtige aanbidding van de to-do-lijst
De to-do-lijst is onze moderne rozenkrans. We strelen vakjes met de hoop op verlossing, terwijl het echte werk elders zachtjes wegkwijnt. Maar kijk hoe mooi het voelt als je een taak afvinkt: ‘inbox sorteren’. Intussen is ‘concept schrijven’ verhuisd naar ‘morgen’, het land waar dromen en KPI’s hand in hand verdwalen. De lijst is niet om te doen, maar om te bewijzen dat je probeert. En proberen telt in dashboards.
Notificaties als mindfulness
Elke ping is een belletje van verlichting: je bent gezien, relevant, druk genoeg om belangrijk te lijken. Notificaties zijn de ruggengraat van onze aandachtseconomie; ze breken focus op in verkoopbare brokken. We noemen het ‘samenwerken’, wat elegant klinkt voor ‘elkaar om de vijf minuten storen’. Het resultaat is een inbox die groeit als klimop, en concentratie die op marktplaats wordt verhandeld.
De meeting die een e-mail had kunnen zijn
We verzamelen ons in digitale kathedralen om unaniem te besluiten dat niemand tijd heeft. Schermen aan, microfoons uit, camera’s op schuldig. Notulen worden trouw genoteerd, omdat het tastbaar bewijs is dat er iets is gebeurd. Wat precies, daar zijn de notulen voor. De echte beslissing valt later, in een chatbericht dat begint met ‘snel even’ en eindigt met drie nieuwe actiepunten.
KPI’s, dashboards en andere moderne waarzeggerij
Er is een meter voor alles, behalve voor betekenis. Kleuren springen op rood of groen, pijltjes wijzen omhoog, en ergens staat een score die geruststellend rond is. We noemen het inzicht, terwijl het vooral de illusie van controle is. Wat niet gemeten wordt, verdwijnt. Wat wel gemeten wordt, wordt gepolijst tot het glimt als succes, al is het vooral een spiegel.
Thuiswerken bevrijdde ons van de pendel, zodat we konden pendelen tussen apps. De keukentafel is een cockpit geworden, en de werkdag een escape room met soft deadlines. Misschien is de radicaalste productiviteits-hack ongepast simpel: minder doen, met aandacht. Eén tool, één taak, en af en toe een wandeling zonder doelen. Niet omdat het scoort, maar omdat het werk dan eindelijk weer op werk begint te lijken.
