We zijn productiever dan ooit, althans volgens de app die onze ademhalingen telt en ons feliciteert omdat we een e-mail hebben verplaatst naar Later. De moderne werkdag is een processie van vinkjes die niets wegen maar wel schitteren. We drijven op grafieken, badges en een dashboard dat vooral bewijst dat we een dashboard hebben. Intussen vraagt niemand of het werk eigenlijk betekenis heeft. Maar kijk, het lijntje gaat omhoog. Geluk.
De eeuwige lijst
De to-do-lijst was ooit een bescheiden hulpmiddel. Nu is het een geloofsartikel met sublijstjes, labels, kleurtjes en een dagelijkse stand-up waarin we uitleggen waarom een taak van vijf minuten al drie weken rijpt. We breken taken op tot atomen, zodat er meer te vinken valt. De dopamine stroomt, het resultaat slinkt. Het is fitness voor de duim, geen training voor het brein.
Elke nieuwe tool belooft rust, en elke implementatie levert een extra laag werk. We synchroniseren onze lijsten over vijf apparaten zodat we overal kunnen negeren wat we toch niet gaan doen. Prioriteit 1 heeft inmiddels varianten van A tot F. Transparantie noemen we dat, terwijl het vooral betekent dat niemand nog weet wat belangrijk is.
De notificatie als levensdoel
De notificatie is de deurbel van de ziel: hij gaat altijd op het verkeerde moment. We creëren complexiteit, zetten vervolgens slimme meldingen aan om de complexiteit te managen, en worden daarna verrast dat we leven in een permanent brandalarm. Elke ping is een klein sollicitatiegesprek naar relevantie. We reageren niet sneller, we anticiperen alleen op geluid. Pavlov zou jaloers zijn op onze batterijduur.
De meeting die niets oplost
Wanneer de tools elkaar beginnen te bijten, plannen we een meeting om werk te praten in plaats van het te doen. We stemmen onze workflows af, herkalibreren de roadmap en noteren als uitkomst: nog een tool. De cirkel is rond, het budget ook. En toch verlaat iedereen de call met het gevoel dat er beweging was. Er was zeker beweging: van tijd naar leegte.
Misschien is het radicaalste productiviteitshack wel dit: kies één saai, wezenlijk ding en doe het zonder getuigen. Geen statusupdate, geen screenshot, geen KPI die zich showroomklaar gedraagt. Sluit de twintig tabbladen die vragen om aandacht en open er één die vraagt om verantwoordelijkheid. Het zal stil zijn. Het zal oncomfortabel zijn. En daarna, heel even, voelt voortgang niet als een badge, maar als iets dat blijft.
