Wie nog gelooft dat productiviteit draait om werk gedaan krijgen, heeft vast de marketingfolder van de nieuwste taakmanager niet gelezen. Tegenwoordig is productiviteit een lifestyle: timers tikken, widgets glanzen, en iedereen rent een marathon op een loopband zonder vooruit te komen. We meten, we taggen, we prioriteren met kleuren die klinken als ijssmaken. We bewegen, jawel. Richting waarheen? Dat staat in de roadmap van Q4, achter drie goedgekeurde Jira-tickets en een retro die niemand zal lezen.
De heilige drievuldigheid: app, spreadsheet, stand-up
Elke ochtend begint met een stand-up waarin we zitten, gevolgd door een spreadsheet die niets anders doet dan de illusie van grip tonen. De nieuwe app belooft frictie weg te nemen, maar introduceert vooral nieuwe inlogschermen. We slepen taken van ‘Later’ naar ‘Vandaag’ en voelen ons moedig omdat we een datum hebben versleept. De waarheid: het werk is dezelfde berg, alleen het vlaggetje bovenop heeft een nieuwe hexkleur.
Meetings als religie
Een vergadering zonder agenda is een seance: we roepen beslissingen op uit het hiernamaals. Met agenda is het catechismus: iedereen reciteert statusupdates als psalmen, niemand verandert iets. Na afloop sturen we notulen rond, zorgvuldig geformuleerd om niemand verantwoordelijk te maken. De enige echte uitkomst is een vervolgmeeting, zodat we de illusie van momentum kunnen blijven voeden met koekjes en koffie.
De dashboards preken
Grafieken stijgen en dalen met de elegantie van een achtbaan in novemberregen. Velocity gaat omhoog; moraal omlaag. KPI’s schitteren zoals neongeletterde beloftes boven een gesloten snackbar. We vieren een groen lampje alsof het een overwinning is op de natuurwetten, terwijl de klant nog steeds wacht op iets dat werkt. Maar hé, de pijl wijst rechtsboven. Dat moet tellen voor iets, al is het maar voor de kwartaalmailing.
De kantoortuin als safari
Daar loopt de zeldzame Focus in haar natuurlijke habitat: noise-cancelling koptelefoon, blik op oneindig, gevlucht voor het Slack-gefluit. Tussen ficus en flexplek scharrelen we naar stopcontacten als dorstige dieren bij een waterpoel. De enige stilte is die van uitgestelde beslissingen.
De inbox als escape room
Elke mail is een puzzel met ontbrekende stukjes: “Zie hieronder” verwijst naar drie threads geleden en “Snel vraagje” kost je de middag. Je vindt de sleutel, opent een deur, en ontdekt—verrassing—nog een inbox. Level up, zonder beloning behalve een geautomatiseerde bedanknotificatie.
Misschien is de stoutste vorm van productiviteit vandaag wel radicaal onopvallend: minder toeters, meer stilte; minder ceremonie, meer werk. Eén taak afmaken alsof niemand kijkt, en het dan niet rapporteren met confetti. Wie weet, misschien komen we dan eindelijk ergens—en hoeven we er geen dashboard voor te bouwen om het te bewijzen.
