Er is nieuws. Althans, zo werd het aangekondigd. Een plechtig moment, veelbelovend tromgeroffel, en daarna—een zorgvuldig gechoreografeerde leegte waar je een kathedraal in kunt echoën. We kregen woorden als ‘belangrijk’, ‘impactvol’ en ‘binnenkort’, een alfabetsoep die vooral smaakt naar later. Ondertussen staat de headlines-machine al te spinnen, want wat is er mediagenieker dan iets wat mogelijk ooit ergens kan gebeuren?
De kunst van spreken zonder iets te zeggen
Met de precisie van een illusionist werd ons een persbericht overhandigd dat vooral blonk in afwezigheden. Concrete data? Even op vakantie. Verifieerbare feiten? In het magazijn, naast de transparantie. In plaats daarvan: ‘we werken eraan’, ‘volg ons voor updates’, en het favoriete culinaire kruidenmengsel van PR-keukens: vage ambitie met een snufje hype. De boodschap is duidelijk: inhoud is optioneel, anticipatie is goud.
Expertduiding op lucht
Geen verhaal is compleet zonder deskundigen die duiden wat er niet is. Dus kregen we analyses over scenario’s die in elke richting uitwaaieren als confetti in windkracht tien. Het is een wonderlijk genre: de hypothetische toelichting op hypothetische feiten. De kijker krijgt de schijn van grip, de zender de geur van autoriteit, en iedereen kan tevreden knikken bij zo veel zorgvuldig onderbouwde misschienheid.
Grafieken van het niets
Voor wie cijfers wenst: we presenteren u de lijn die overal heen kan. Een staafdiagram dat overtuigend toont dat de toekomst piekt, daalt of stabiel blijft—afhankelijk van het kader en de kleur. Infografieken als modern glas-in-lood: prachtig lichtspel, spirituele inhoud facultatief. Het oog heeft wat, de geest zoekt het zelf maar uit.
Wie profiteert van de mist?
Informatie is macht, maar onduidelijkheid is marktdynamiek. Een beetje spanning hier, een gecontroleerd lek daar, en ziedaar: engagement, klikken, en die zoete belofte dat je morgen wél weet wat je vandaag blijkbaar moest voelen. Intussen blijft de verantwoordelijkheid rondtollen als een fles in een spelletje waarheid of durven.
Misschien is dit het echte nieuws: dat we de stilte niet meer verdragen zonder er een soundtrack van speculatie onder te leggen. Dat we de belofte verwarren met prestatie en het momentum met betekenis. We zouden het kunnen proberen, heel radicaal: even wachten tot er iets te melden is. Tot die tijd drinken we lauw spektakel uit een glanzende beker en doen we alsof het champagne is. Proost op het non-nieuws—het enige product dat nooit opraakt, want het is gemaakt van verwachting.
