Er was weer een nieuwsbericht dat zichzelf met tromgeroffel aankondigde: een ‘historische stap’, een ‘kantelpunt’, een ‘duidelijk plan’. Je kent het script. De zinnen marcheerden in strakke pas, de bijvoeglijke naamwoorden glansden harder dan de inhoud, en ergens tussen de komma’s verloor de werkelijkheid haar schoenen. Wat werd precies beloofd? Alles en tegelijk niets: meer ambitie, minder problemen, en vooral een presentatie die het licht in de zaal mooier liet lijken. Een applauslamp is tenslotte makkelijker te bedienen dan een kompas.
De belofte: grootser dan het lettertype
In de slides was elke claim groter dan het lettertype van de voetnoot. Targets die zichzelf als vuurwerk ontplooiden, grafieken die omhoog klommen als moreel zelfvertrouwen. Intussen hield men de meetlat schuin: 2025 begon al in 2027 en baseline betekende ‘slechte dag gisteren’. Het is het soort ambitie dat vooral meetbaar is in decibels, terwijl resultaten zich verstoppen achter de coulissen en wachten tot het publiek weg is.
De details, voetnootformaat
Wie de pdf tot 250% inzoomde, ontdekte de echte poëzie: mitsen, maren, “onder voorbehoud van” en “afhankelijk van externe factoren”. De enige factor die nooit extern bleek, was de verantwoordelijkheid. Stakeholders werden “meegenomen”, wat in het wild betekent dat ze op de achterbank zaten met geblindeerde ramen, terwijl de chauffeur vooral naar de camera keek. Transparantie is prachtig, zolang je door melkglas tevreden bent.
De emotie als strategie
Doe er een stockfoto bij van twee handen die elkaar vinden, zet er “samen” onder, en noem het een visie. Er was een traan voor de camera en een glimlach voor de borrel, want empathie verkoopt beter dan Excel. Intussen word je geacht je kritische vragen te lamineren: netjes, glanzend, en ongevaarlijk bij morsen.
Transparantie met frosted glass
Dashboards vol cirkeltjes die kleuren als stemmingsringen: groen als de camera draait, oranje als iemand vraagt “wat kost dit?”, rood als de rekensom bij de deur klopt. Externe audits? Zeker, zolang de toegangspoort intern blijft. Er wordt driftig geteld, vooral dingen die lekker optellen: persmomenten, posts, powerpoints. Impact blijft een bijfiguur die pas spreekt als de aftiteling al rolt.
Wie wint er eigenlijk?
De prijs gaat naar de mensen met de mooiste synoniemen voor vooruitgang: consultants met glitter in hun woordenboek, pr-generaals die lucht in paradepas kunnen laten lopen. Verliezers? Degene die dachten dat duidelijkheid hetzelfde was als helderheid. Dus vouw het nieuws niet op als een vlag; vouw het open als een kaart. Volg de voetnoten. Kijk waar de pijlen vandaan komen. En vraag zacht maar hardnekkig: wie wordt hier werkelijk beter?
