Natuurlijk heb je nog een app nodig om eindelijk gefocust te raken. De vorige zeven hadden alleen een onboarding van 14 stappen, een donkere modus en een premiumplan dat 2% meer rust beloofde. Intussen pingt je telefoon als een fruitautomaat en voel je je net zo verrast door de winst: korte dopamineflitsen, nul vooruitgang. Maar hé, je hebt tenminste een grafiek die zegt dat je ‘bijna daar’ bent. Waar ‘daar’ precies is, blijft de roadmap vakkundig onduidelijk over.
De productiviteitsparadox in negen belletjes per minuut
We werken in tabs, vergaderen in tegels en denken in badges. De notificatiesnelweg is altijd filevrij, je aandacht niet. Elke ping is een mini-vergadering zonder agenda, en elke badge een urgentie die gisteren al klaar had moeten zijn. Het is productiviteitstheater met pushberichten als soundtrack. En ja, je bent de hoofdrolspeler met altijd te weinig repliek: “Later.”
De to-do als identiteit
We zijn gaan meten om te beheren, en zijn vergeten te betekenen. De lijst is langer dan de dag, maar gelukkig kun je prioriteit A1, A2 en A3 geven—want alfabetten buigen voor efficiëntie. Je schuift taken door zoals een illusionist met kaarten, en noemt het planning. De truc werkt, totdat je publiek (je energie) naar huis is.
Vergaderen over werk in plaats van werken
Stand-ups die vooral zitten, check-ins die uitlopen, en retro’s die vooruit wijzen naar nóg een retro. Het ritueel heeft iets troostends: zolang we spreken over werk, lijkt het net alsof het gebeurt. De kalender zit vol, en jij dus ook. Resultaten? In concept.
Minimalisme als maximaal project
Digital detox is de nieuwe verslaving: we loggen tools uit met een tool die tools uitlogt. In de avond ‘ontkoppelen’ we door een video-essay te kijken over de schadelijkheid van video-essays. Het is geen hypocrisie, het is een ecosysteem. De rust die we zoeken is keurig gepixeld, in 4K, met een geruststellende ‘subscribe’-knop ernaast.
De checklist voor de checklist
Inbox Zero? Prachtig—voor vijf minuten. Dan komt de wereld weer binnen wandelen met schoenen vol modder en een nieuwsbrief over hoe je moddervrij blijft. We doen aan frictie-arm werken, tot het werk zo glad is dat niets meer blijft plakken, inclusief betekenis.
Misschien is de schokkend simpele oplossing niet nóg een app, maar minder alles: meldingen uit, een enkele taak, een kleiner doel met grotere aandacht. Laat de grafiek maar dalen als de kwaliteit stijgt. Wie weet voelt het onwennig, dat zachte geluid van niets. Het zou zomaar productief kunnen zijn, al past het niet in een dashboard.
