Vandaag kregen we een nieuwsbericht zo transparant dat je er dwars doorheen kon kijken. Het beloofde “duidelijke stappen” en “onmiddellijke verlichting”, wat in beleidstaal meestal betekent: houd je adem maar even in, want er is niets om te zien tenzij je van vage beloftes hyperventileert.
De aankondiging die alles zegt en niets verklaart
Volgens het nietszeggende communiqué is er sprake van “een keerpunt”. Wat voor keerpunt precies? Linksaf, rechtsomkeert, of gewoon een sierlijke cirkel? Geen tijd voor details; de toekomst is nu, maar de voetnoten komen later. Het is het soort taal dat vooral goed klinkt in een boardroom met koffie van twaalf euro en moraliteit per abonnement.
Transparantie op verzoek, details later
We kregen tabellen, grafieken en bulletpoints die eruitzien als bewijs. Helaas waren de assen nog op vakantie en de legenda’s vertrouwelijk. Toch werd er dapper gewezen naar “impact” en “duurzaamheid” alsof die twee begrippen de puzzel konden leggen zonder stukjes. Het is indrukwekkend hoe je met voldoende white space elk probleem kunt laten ademen.
Experts citeren zonder context
Er passeerden experts met titels zo lang dat je er een lintje voor zou willen knippen. Hun citaten: zorgvuldig uitgeknepen tot het sap van zekerheid, maar zonder pitten van nuance. “We staan aan de vooravond van verandering,” zei iemand. Precies. Zoals elke avond. En elke ochtend erna.
De grafiek die we niet zagen
Er was sprake van een veelbelovende grafiek die “het allemaal uitlegt”. Helaas bleef de grafiek net buiten beeld, vermoedelijk om esthetische redenen. De curve zou stijgen, dalen of stabiliseren, afhankelijk van welke kleur marker je vasthoudt. En misschien was dat de bedoeling: een Rorschachtest voor de beleidsmoeë burger.
Waarom we dit blijven slikken
We houden van zekerheid in een doosje. De doos mag leeg zijn, zolang het deksel maar professioneel klikt. Het ritueel van de persverklaring sust: camera’s knikken, quotes marcheren, headlines trekken hun beste schoenen aan. De verveling krijgt een glanslaag en we noemen het vooruitgang.
Misschien moeten we het leegte-ambacht eindelijk erkennen als wat het is: een klinische choreografie die het ongemak dempt en de aandacht verplaatst. Tot de echte cijfers verschijnen, de echte keuzes worden gemaakt en de echte gevolgen niet meer in een voetnoot passen. Tegen die tijd is er ongetwijfeld weer een “keerpunt” dat onze blik elegant wegleidt. Je zou bijna willen applaudisseren: voor zo veel beweging zonder werkelijk ergens aan te komen.
