We bidden tegenwoordig niet meer tot mysterieuze goden, maar tot iets veel straffers: een to-do-app met een donker thema. Onze altaren? Gebogen laptopschermen en smartwatches die ons met liefdevolle strengheid vertellen dat we weer niet genoeg stappen hebben gezet, laat staan vooruitgang. Efficiëntie is de nieuwe deugd; traagheid is zonde; en wie even staart, faalt publiekelijk.
De altaarbouwers van efficiëntie
Er is een complete industrie ontstaan die de belofte verkoopt dat je met de juiste workflow eindelijk ‘alles’ gedaan krijgt. Het ‘alles’ blijft vaag, uiteraard, zodat het product—pardon, de spiritualiteit—oneindig schaalbaar blijft. Elk nieuw dashboard belooft rust, en elk nieuw bord, schema en kanban-kolom levert in ruil een nieuwe reden tot onrust.
Je agenda, je taken, je notities, je gedachten: allemaal perfect geïntegreerd en feilloos gesynchroniseerd, zodat je exact kunt zien hoe weinig zinnigs je vandaag hebt uitgevoerd. Transparantie is geweldig, tenzij je naar jezelf kijkt.
Checklists als biecht
Afvinken is de dopamine van de moderne professional. Het korte, zalige tikje van een voltooide taak voelt als verlossing—voor welgeteld drie seconden. Dan verschijnt de volgende taak als een priester met nog strengere wenkbrauwen. We zijn zo druk met het cosmetisch ordenen van werk, dat het werk zelf verwordt tot decorstuk in een zorgvuldig gestileerde productiviteitsmusical.
De notificatie als gebedsklok
Iedere ping is een herinnering dat je aan iets anders zou moeten werken. Multitasken heet dat, ook bekend als gefragmenteerde aandacht met een vleugje schuldgevoel. Het is wonderlijk dat we een heel ecosysteem hebben gebouwd dat je voortdurend afleidt en vervolgens cursussen verkoopt om je te leren focussen.
Minimalisme met maximalistische stress
De minimalistische werkplek is onze nieuwe kathedraal: één plant, één beker, een laptop en een stapel digitale rommel die in de wolken hangt. We belijden eenvoud, maar verzamelen templates als postzegels. Het is mindfulness, maar dan met een abonnement.
En dan die belofte van ‘diep werk’. Je weet wel: die mythische toestand die altijd net achter het volgende instellingenmenu schuilgaat. Je moet alleen nog een integratie installeren, een routine tweaken, drie nieuwsbrieven lezen en een video kijken over optimale ochtendroutines. Daarna ben je klaar om te beginnen. Morgen.
Misschien is het echte productiviteitsgeheim niet nog een app, maar het radicaal oninteressante idee om iets af te maken zonder ceremonie. Geen badges, geen vuurwerk, geen algoritme dat je bevestigt. Alleen de stille opluchting van een taak die niemand gezien heeft—behalve jij. Het is minder te delen, minder te meten en ongetwijfeld minder sexy. Maar mogelijk precies daarom verdacht effectief.
