Er was weer “groot nieuws” vandaag: een plan dat alles verandert door zorgvuldig niets te veranderen, gelanceerd op een podium met meer microfoons dan antwoorden. De zinnen vlogen als drones: wendbaar, duurzaam, toekomstbestendig. Het soort taal dat glanst als een showroomauto en evenveel richting geeft als een GPS zonder kaarten. We kregen een handvol beloftes, een schep optimisme, en een emmer mist – keurig verpakt in een woordveld waar zelfs een woordenboek zijn schouders voor ophaalt.
De aankondiging die niets zegt
De kern van het verhaal? Een gordijn. Een heel mooi gordijn, eerlijk is eerlijk, met glanzende kreten over efficiëntie en draagvlak. Achter dat gordijn schuilt een plan dat precies doet wat alle plannen doen wanneer niemand wil kiezen: het blijft hangen in mogelijk, waarschijnlijk en hopelijk. Het publiek knikt, de camera klikt, en de boodschap zucht beleefd langs iedere concrete beslissing heen. En intussen wordt “pilots” het pluralis majestatis van uitstel.
Cijfers zonder zuurstof
Grafieken verschenen, de soort die altijd omhoog loopt, alsof de toekomst een trap is en we al halverwege zijn. Percentages dansten zonder context; cijfers hielden hun adem in tot ze blauw zagen. “Tot 30% verbetering,” klonk het, zonder beginstand, zonder varend kompas, maar mét een laserpointer die exact aangaf waar wij moesten klappen. Er was een baseline, maar die bleek zo flexibel als een yogales in marketingland. Niets overtuigt zo als een heuvel van data die zorgvuldig onder het tapijt is geschoven.
Transparantie met melkglas
De presentatie roemde openheid, wat in de praktijk betekende: de deuren staan op een kier, maar u kijkt wel via melkglas. Rapporten komen “binnenkort”, met samenvattingen “voor de zomer”, mits de seizoenen meewerken. Verantwoordelijkheid werd gedeeld, wat doorgaans code is voor: niemand is ergens precies verantwoordelijk voor. Het is knap hoe je een volledige routekaart kunt presenteren, terwijl de legenda in een kluis ligt en de sleutel een sabbatical neemt.
De kunst van het stilstaan in beweging
Het knappe van dit alles is de choreografie: veel woorden, weinig wrijving. Het sprookje van vooruitgang zonder frictie verkoopt, zeker als het wordt uitgeserveerd met keurige infographics en een glimlach die tot in de tweede rij komt. Misschien is dat de echte innovatie: de vaardigheid om te bewegen zonder verplaatsing, als een loopband waarop de tijd sneller gaat dan de wil. We gaan vooruit, roepen de slides. De vloer knikt mee. En ergens tikt een klok die geen haast heeft.
