Er is niets zo motiverend als wakker worden met 29 nieuwe notificaties die je vertellen dat je vandaag productief móét zijn. De ironie? Tegen de tijd dat je alles hebt weggeklikt, is je beste werktijd verdampt, samen met je illusie van controle. Welkom in de wereld waar efficiëntie een lifestyle is en de to-do-lijst onze nieuwe liturgie.
De heilige graal van productiviteit
Elke week een nieuwe app die belooft je tijd te redden, terwijl hij stiekem de jouwe opeet met onboarding, badges en grafiekjes die bewijzen dat je gisteren minder nutteloos was dan vandaag. We hoeven het werk niet langer goed te doen; we hoeven het vooral goed te meten. En als het meetbaar is, voelt het bijna alsof het al gebeurd is. Bijna.
Notificaties als levensdoel
Ping: iemand heeft je genoemd in een draadje over prioriteiten. Nog een ping: de prioriteit is veranderd. Nog eentje: het project heeft een nieuw label gekregen, ‘kritiek’. Dat label geeft rust, want nu is het officieel urgent. We zijn de brandweerlieden van onze eigen bosbrand, aangestoken door de vlammenwerper die ‘samenwerking’ heet.
De meetbaarheid van zinloosheid
We maken dashboards die schitteren als vitrines: uren, tickets, velocity, burndown. Alles daalt, behalve het gevoel dat iets ontbreekt. Een stille, vervelende vraag: wat hebben we vandaag eigenlijk gemaakt dat iemand wil gebruiken? Maar gelukkig is er een grafiek die dat niet hoeft te beantwoorden.
De open kantoorjungle
Een zee van bureaus, het constante ruisen van halffluisterende calls, en de geur van broodjes die niemand bestelde. Focus is hier een groepsproject: als iedereen zich even tegelijk concentreert, wordt het vast stil. Spoiler: het wordt nooit stil. Maar er is altijd een focuskamer, vol geboekte vergaderingen over focus.
Focus, maar dan met post-its
We plakken intenties op gekleurde papiertjes, verplaatsen ze met ceremoniële ernst, en noemen het voortgang. De beweging ís de vooruitgang. Het bord ziet er prachtig uit. Jammer dat de klant het product nog steeds niet begrijpt.
Misschien is de productiviteits-paradox simpeler dan we willen toegeven: we proberen onze angst voor betekenisloos werk te sussen met bewijsjes van activiteit. Minder tellen, meer maken; minder pingen, meer pauzes; minder vergaderen, meer beslissen. Het is bijna beledigend hoe eenvoudig het klinkt. En precies daarom stellen we het liever uit tot na de volgende meeting.
