Er is niets zo efficiënt als het verliezen van een hele ochtend aan het perfectioneren van een systeem dat je eigenlijk tijd moest besparen. De moderne professional bouwt geen carrière meer; die bouwt dashboards. Grafieken die oplopen, timers die aftellen, en een notificatie die zegt dat je gefocust bent. Het is troostrijk, bijna spiritueel: we tellen seconden alsof ze waardevoller worden door ze te registreren.
De app die je redt van de apps
Elke week verschijnt er een nieuwe redder in de app store: het ultieme productiviteitshulpmiddel dat belooft je brein te ontrommelen — in ruil voor een maandabonnement en een onboarding van 27 tooltips. Het begint onschuldig: een lijstje, een filter, een categorie. Even later heeft je dashboard een dashboard nodig en sta je doelen te taggen alsof ze influencers zijn.
Je workflow wordt een museumtour: links een kanban, rechts een kalender, tussendoor een timer met pomodoro’s die in de pan aanbranden terwijl je nog een workflow optimaliseert. De dag is voorbij voor hij begon, maar kijk: de grafiek is prachtig.
Meetbare rust, onmeetbare rusteloosheid
We meten focus met minuten, alsof kalmte een valuta is. Elke taak krijgt een duur, een prioriteit, een kleur, een vage belofte. De grijsgroene heatmap van “concentratie” stijgt — en toch trilt je polsbandje dat je te lang zit, waarna je app je feliciteert met het onderbreken van je flow. We zijn managers geworden van onze eigen ademhaling, KPI’s voor onze gedachten, KPI’s voor de KPI’s.
Inbox Zero, brein nul
Het ritueel is sacraal: je inbox schoon, je hoofd leeg, je dag blijkbaar gered. Vijf minuten later arriveert een nieuwe golf. Je triageert met de gratie van een luchtverkeersleider, maar niets landt. De illusie van controle is lekkerder dan controle zelf; het voelt productief, net als de afwas doen voor je gaat koken, behalve dat je nooit aan koken toekomt.
Widgetwoede en grafiek-geluk
We verslinden widgets zoals snacks: de ene voor focus, de andere voor energie, een derde om de schade van de eerste twee te visualiseren. Elke lijn in de grafiek is een kleine beloning. We zweren dat het om werk gaat, maar de enige taak die consequent vordert is het fine-tunen van de taak die we niet doen.
Misschien is het radicaalste systeem geen systeem: één saai lijstje, een uur zonder piepjes, een potlood dat niets synchroniseert. Sluit het zevende tabblad dat je werk moet verbeteren en doe het werk. Als productiviteit een god is, dan is stilte waarschijnlijk ketterij — en precies daardoor werkt het.
