Er is weinig zo Hollands als een strak georganiseerde uitlaatklep voor wanorde. Zaterdag 22 november 2025, ergens tussen koffie en borrel, mag je in Zoetermeer je illegale knaldrang keurig inleveren—zonder vervolgd te worden. Hoe netjes. De Markt wordt voor één dag geen podium voor vuur en vlam, maar een toonbank waar gewetensbezwaren afgewogen worden tegen het gewicht van een te zwaar mortier.
De theatrale schoonmaak op De Markt
Tussen 10.00 en 17.00 uur staat er een speciaal inleverpunt op de Markt in Zoetermeer. Het idee is eenvoudig: wie in het bezit is van zwaar, voor consumenten verboden vuurwerk, komt het brengen, zet het neer, en vertrekt met niets anders dan een opgelucht moraal. Geen boete, geen dossier, geen dramatische exit door de achterdeur. Louter de zachte zucht van verstandig beleid.
“Zonder vervolgd te worden”—het nieuwe luxeproduct
In een land waar we bonnetjes bewaren van voorbije levensfasen, is immuniteit op afspraak bijna decadent. Toch zit er iets verleidelijks in: de overheid die even niet met de vinger wijst, maar met een opbergkist. Bij voorkeur met mensen in reflecterende hesjes die vriendelijk knikken terwijl je je Nieuwjaarsillusie in een veilige container laat zakken. Een moment van civiele hygiëne, laten we zeggen.
De realiteit van de ‘zware’ keuze
De grap is dat niemand graag toegeeft dat hij een doos met onvoorspelbare chemie ergens achter het tuinhuis heeft staan. Maar juist daarom is dit zinnig: weg uit schuurtjes, zolders en achterbakken, waar impuls, warmte of dom toeval aan het lont kunnen zitten. De Markt is in dit verhaal de ontplofbare bekentenisruimte, met daglicht en toezicht als extra veiligheidsstandaarden.
Publieke schaamte ontmoet burgerplicht
Je levert niet alleen vuurwerk in; je levert het verhaal in dat je “het wel veilig kon doen”. Dat is precies het nuttige ongemak van zo’n dag: het maakt zichtbaar wat we liever wegwuiven. En zichtbaar is zelden comfortabel, maar vaak effectief. De keuze is tenslotte eenvoudig: of je innerlijke pyromaan laten winnen, of je buren en trommelvliezen wat rust gunnen.
Pragmatiek boven principes
Vuurwerkdiscussies lopen traditioneel vast in traditie vs. trauma. Deze inleveractie snijdt er dwars doorheen met iets ondraaglijk rationeels: risico eruit, stad ademruimte. Geen heldendom, geen morele medaille—alleen een wijk die niet in het nieuws komt. En als dat geen feest is, dan weet ik het ook niet. Misschien is de stilste knal wel de mooiste.
