Het is wonderlijk hoe we vroeger simpelweg dingen deden. Nu doen we ze strategisch, kwadrantgewijs, met kleurcodes en een app die onze hartslag analyseert wanneer we een to-do afvinken. Productiviteit is niet langer een middel maar een persoonlijkheidskenmerk, een religie met pushnotificaties. We noemen het vooruitgang, hoewel het verdacht veel lijkt op ouderwets druk zijn, maar dan verpakt in mat aluminium en met een zen-achtergrond.
Slimmer dan jij: de app die je vertelt te ademen
De hedendaagse held heet niet meer agenda, maar ecosystem. Hij fluistert: sta op, hydrateer, focus; hij feliciteert je wanneer je ademhaalt. Je wordt eraan herinnerd dat je mens bent, omdat je anders zou vergeten dat je longen bestaan. Elke beep is een mini-ouder die aan de keukentafel vraagt hoe je dag was, maar dan met grafieken en een premium-abonnement. Je bouwt streaks op voor het niet-instorten. Wat een tijd om in leven te zijn.
De meetlat van het leven
Wat je niet kwantificeert, bestaat niet. Slaapkwaliteit 87%, creativiteit 62%, bestaansrecht “kan beter”. We meten wat meetbaar is en verklaren dat heilig. Het onhandige gesprek met jezelf, de trage gedachte, het nutteloze rondkijken uit het raam: geen KPI, dus weg ermee. En als je dan eindelijk “flow” bereikt, heet het een feature. De software was er immers bij, dus het telde pas echt.
Minimalisme met zestien opladers
We leven zogenaamd simpel, minimalistischer dan een Scandinavisch displayhuis, maar met een la vol kabels die elk kwartaal evolueren. De tafel is leeg, behalve het altaar van oneindige optimalisatie: laptop, telefoon, smartwatch, slimme lamp, en een motivatieringsensor die meet of je nog zin hebt. Natuurlijk heb je zin; je ROI staat op groen.
Het ritueel van de notificatie
Elke ping is een belofte dat er elders iets belangrijkers gebeurt dan hier. We rennen achter signalen aan zoals honden achter fietsers, overtuigd dat dit keer de verlichting wacht. Het enige wat we oogsten is fragmentatie, vakkundig gevisualiseerd in dashboards die bewijzen hoe keurig we onszelf onderbreken. Daarna belonen we ons met een focusmodus, alsof de pyromaan de brandweer speelt.
Misschien is het stoutste wat je vandaag kunt doen: een taak afronden zonder het te timen, een idee volgen zonder het te taggen, een uur leven zonder te bewijzen dat je het geleefd hebt. Als productiviteit vrijheid moest opleveren, waarom voelt het dan als huisarrest met een polsbandje dat complimentjes geeft? Zet eens iets uit. Misschien hoor je dan weer hoe stilte klinkt zonder update.
