Nieuwjaarsnacht heeft zo zijn rituelen: oliebol, vuurwerk, en in Zoetermeer blijkbaar ook de folkloristische cirkeldans met een auto als partner. Rond 01.40 uur op de Du Meelaan draaide een automobilist zo enthousiast donuts dat zelfs de rotonde zich afvroeg wie hier nu de baas was. Het eindigde, zoals voorspelbaar als resolutiepogingen in januari, in een aanrijding met twee voetgangers en een belletje naar de politie. Een avondje “kijk mama, zonder verantwoordelijkheid”.
De betonnen dansvloer van de Du Meelaan
De straat als podium: asfalt dat glanst van het vuurwerkgruis en nattigheid, een paar toeschouwers die hun telefoon hoger heffen dan hun wenkbrauwen, en in het midden een auto die kringen trekt alsof hij een UFO wil laten landen. Het geluid van piepende banden als soundtrack voor het nieuwe jaar—want waarom zou je je voornemens fluisterend beginnen als het ook met rubber kan?
Volgens de melding trof de realiteit twee voorbijgangers. Niet door gebrek aan spektakel, wel door gebrek aan gezond verstand. De politie kwam, zoals altijd, voor de afterparty die niemand bestelde: blauwe lampen, notitieblokken, en een mentale inventarisatie van de schade die je niet in likes kunt afrekenen.
Donuts: de cirkel van status zonder inhoud
De donut is het perfecte symbool van onze tijd: veel rook, lege kern. Het draait niet om rijden, maar om draaien; niet om beheersing, maar om het algoritme. De toeschouwer filmt, de bestuurder poseert, en de voetganger fungeert als onvrijwillige figurant. Iedereen een rol, niemand verantwoordelijkheid—behalve de hulpdiensten die de confetti mogen opvegen.
Waarom we dit blijven normaliseren
Omdat spektakel verslavend is en nuance suf. Je kunt een veilige rit naar huis niet in slow motion zetten. We knikken begripvol naar ‘vrijheid’ en vergeten dat vrijheid pas iets betekent als anderen er levend langsheen kunnen wandelen. Het is pas leuk tot de werkelijkheid in beeld loopt.
De nachtelijke economie van domheid
Er is een voorspelbare keten: brommende motor, juichende kring, schampend staal, sirenes. De rekening verschijnt later: verzekeringen, ziekenhuisbezoeken, buurtapps die ontploffen. Ondertussen schrijven we er columns over—hoi—alsof woorden de cirkel kunnen doorbreken die banden zo gretig tekenen.
Wat als we het anders deden?
Ontmoedig het heldendom op wielen met ontwerp, toezicht en een vleugje cultuurverandering. Verkeer is geen arena; het is een gedeelde ruimte waar je iemands oudjaar niet tot toeschouwersrol degradeert. Minder glans, meer grenzen. En misschien, heel radicaal, het applaus staken.
Volgend jaar om 01.40 uur kun je ook gewoon een plaat laten draaien in plaats van je achterwielen. Als je per se cirkels wilt tekenen, koop een passer. De straat is van iedereen die heelhuids thuis wil komen met glitter in het haar en niet met rubber in de longen. Het is tenslotte nieuwjaar: laten we eens iets nieuws proberen en het daar niet bij laten.
