Niets zegt “gelukkig nieuwjaar” zo treffend als het rubberparfum van uitgedraaide banden en het galmende koor van sirenes. In Zoetermeer besloot iemand op de Du Meelaan dat 01.40 uur op 1 januari het ideale tijdstip was om de openbare weg te behandelen als een privé-circuit. Donuts draaien: de choreografie van de impulsieve automobilist. Het resultaat? Geen applaus, wel paniek, blikschade en mensen die óók nieuwjaarsplannen hadden, maar niet die waarbij ze door een auto worden geraakt.
Wanneer roekeloosheid het straatbeeld regisseert
Volgens de politie kwam er omstreeks 01.40 uur een melding binnen van een aanrijding tussen een personenauto en twee voetgangers op de Du Meelaan in Zoetermeer. De combinatie van nattig asfalt, nachtelijke euforie en overmoed blijkt voorspelbaar: als je de wetten van de fysica tart, winnen die meestal. De blauwe zwaailichten maakten snel duidelijk dat het spektakelpubliek plotseling figuranten in een ongeluksscène was geworden. En nee, dat is geen plotwending waar iemand om had gevraagd.
De mythe van de meesterchauffeur
Er bestaat een romantisch idee dat een “goede rijder” elk slipje corrigeert en elke bocht knipoogt. Realiteitcheck: meesterschap is niet bravoure, maar juist het lef om het gaspedaal te negeren als de setting verkeerd is. Donuts draaien op een woonstraat is geen techniek; het is veredelde goklust met andermans veiligheid als inzet. Als je indruk wilt maken, probeer eens je richtingaanwijzer. Revolutie, maar dan legaal.
De prijs van spektakel
Het theater van de straat kost altijd meer dan een set banden. Hulpdiensten rukken uit, omstanders schrikken, de stad ademt even oppervlakkig. Twee voetgangers moesten het ontgelden, en de rekening wordt afgerekend in uren zorg en blijvende onrust. De show is voorbij zodra de zwaailichten doven, maar de nasleep blijft als een kras die je niet uit het lak gepoetst krijgt.
De straat is geen circuit
Er is een briljant simpele regel: asfalt met zebrapaden en stoepen is bedoeld voor verkeer dat elkaar ziet en respecteert. Circuitgedrag hoort achter hekken, onder toezicht, met helm en verzekering. Wie dat verwart, bewijst geen lef, maar gebrek aan fantasie. Want echt stoer is thuiskomen zonder dat de politie je avond samenvat.
De les die niemand wil horen
Nieuwjaarsnacht is geen vrijbrief om de natuurwetten te heronderhandelen. De stad is van iedereen: van de late wandelaar, de vroege fietser en ja, zelfs van de automobilist die snapt dat verantwoordelijkheid geen spoiler nodig heeft. Veiligheid is geen buzzword; het is de stille afspraak die we met elkaar maken om morgen nog te halen.
Misschien is de meest subversieve daad van het jaar wel deze: rijd recht, denk na, en laat het spektakel aan het theater. Zo voorkomt de held van zijn eigen film dat de rest van ons figurant wordt in het verkeerde genre. En kijk, dat soort soberheid knalt harder dan elk vuurwerk.
