Het nieuws van de dag arriveerde keurig op tijd, strak verpakt in superlatieven en voorzien van de obligate foto van drie mensen die in verschillende richtingen glimlachen. Het probleem? Onder het glanzende cellofaan lag precies niets. Geen data, geen cijfers, geen plan – alleen de lyriek van “een historische stap” die, als je even knippert, verdampt als een marketingwolkje boven lauwe koffie.
Een aankondiging zonder inhoud
We kregen “transparantie”, maar dan in de vorm van glas-in-lood: prachtig kleurrijk, ondoorzichtig in de praktijk. Er was sprake van “een pact met de burger”, wat hier vermoedelijk betekent: u klapt, wij praten; details volgen zodra ze veilig uit zicht zijn. Natuurlijk mochten we weten dat er “stakeholders” betrokken zijn – een woord dat vooral betekent dat iemand ergens een powerpoint heeft opengemaakt en er pijltjes tussen blokjes heeft getrokken.
De kunst van het strategisch onduidelijk zijn
Het knappe is hoe men met opvallende precisie vaag kan zijn. Elk risico wordt verpakt in een zin met vijf bijvoeglijke naamwoorden, waarna de vraag verdwaalt. Journalisten kregen de kans “kritisch door te vragen”, op voorwaarde dat het antwoord niet hoefde te bestaan. Een woordvoerder benadrukte dat men “luistert”, wat doorgaans het voorportaal is van niets doen, gevolgd door een evaluatie die onverwachts bevestigt dat alles uitstekend gaat.
Wat bleef er achter?
Een leeg katheder met vier microfoons die de stilte perfect versterken. Een scherm met een slogan die net niet concreet genoeg is om te citeren. En een publiek dat zich afvraagt of het gemis aan inhoud misschien de inhoud wás. Ondertussen schuift men in talkshows driftig kaarten rond: de maatregel is baanbrekend, vindt een expert; welke maatregel precies, vraagt niemand om het decor niet te storen. We applaudisseren dus voor het ritme, niet voor de melodie.
Misschien is dit het nieuwe bestuur: iets aankondigen alsof het al gelukt is, en dan toekijken hoe de werkelijkheid zich tot de PR moet verhouden. Het ironische is dat lege beloftes zelden bescheiden zijn—ze dragen graag glitter. Wie toch nog op details hoopt, kan gerust zijn: ze komen eraan, zoals altijd, net na de volgende aankondiging. Tot die tijd blijft de boodschap helder: niets is zo luid als het Grote Niets, mits het door voldoende microfoons tegelijk wordt uitgesproken.
