Het was 05.30 uur in Zoetermeer, dat heerlijke tijdstip waarop alleen nachtmensen en slecht geplande planners nog wakker zijn. In de Zilverstraat kozen twee heren voor een bijzonder ochtendsportje: binnenlopen bij een casino, personeel imponeren met een op een vuurwapen lijkend voorwerp, en daarna keurig samen op een scooter wegzoeven richting het niets. De romantiek van de snelle exit, maar dan zonder aftiteling en met een politieonderzoek als post-credit scène. Getuigen, u kent het script, worden gezocht.
De romantiek van de nachtelijke goklust
Een casino op dat uur is een rariteitenkabinet van stille hoop en zachte neon. Het is ironisch passend dat juist daar, waar kansen worden verkocht in glimmende verpakking, twee mannen het zekere boven het onzekere kozen: dreigen werkt soms sneller dan drie kersen op een rij. De spanning van het roulettewiel verbleekt bij de efficiëntie van een scooter in de startblokken. En toch: in het theater van de nacht is elke overval vooral een slecht geschreven reprise. Het publiek, zo vroeg, is schaars; de recensies worden door de politie geschreven.
Scooters: de onbezongen getaway-helden
In de film is het altijd een ronkende bolide met dramatische soundtrack. In Zoetermeer volstaat een scooter. Praktisch, zuinig, wendbaar – alsof de mobiliteitslobby stiekem het scenario herschreef. Het beeld van twee figuren die in de schemering wegglijden, helm of bivak, wind in de rug, richting onbekende, heeft iets tragikomisch. Het is de minimalistische versie van criminaliteit: weinig decors, veel beweging, geen diepgang. Een rookgordijn is overbodig als de ochtendmist gratis wordt meegeleverd.
Het wapen dat op een wapen lijkt
De taal doet hier het zware werk. Een op een vuurwapen lijkend voorwerp: dreigend genoeg voor het personeel, juridisch precies genoeg voor het proces-verbaal. Het is het semantische equivalent van een gokautomaat die bijna uitkeert. De nuance is cruciaal, maar het effect is hetzelfde: de adrenaline is echt, de keuze om mee te werken eveneens. We zijn modern genoeg om termen te nuanceren, maar oud genoeg om te weten wat angst doet.
Getuigen gezocht, logica ook
De politie zoekt, zoals het hoort. Camera’s kijken mee, de stad doet alsof ze slaapt, en ergens knarst een harde schijf met opnames die nét niet scherp genoeg zijn. Als u iets heeft gezien – een scooter, twee figuren, de haast die altijd zo herkenbaar is – dan is uw herinnering de belangrijkste valuta. In ruil krijgt u de geruststellende gedachte dat steden niet onverschillig zijn, slechts moe.
Misschien is de echte jackpot niet het geld dat verdwijnt, maar het besef hoe dun het laagje glitter is dat we veiligheid noemen. Zoetermeer wordt wakker, het casino poetst de vitrines, en de scooter is allang geredigeerd tot gerucht. Wat rest, is de lichte schaamte dat we dit verhaal al kenden, nog vóór het werd verteld.
