We meten onze hartslag, onze slaap, onze schermtijd en waarschijnlijk binnenkort ook de frequentie waarmee we aan meten denken. De moderne mens is een spreadsheet met benen: keurig geformatteerd, zelden genuanceerd. Want wat is rust nou helemaal waard als je het niet in een grafiek kunt vangen? Precies, niks. Dus trekken we nog een app open, zetten we nog een timer, en voelen we ons bijna productief terwijl we vooral heel druk zijn met het regelen van ons druk-zijn.
De sprint naar nergens
Onze agenda’s lijken op vluchtplannen: strak, onverbiddelijk, en vooral gericht op opstijgen. Landen is optioneel. De to-dolijst krijgt jonge, de sub-taken krijgen sub-sub-taken, en ergens halverwege ontdekken we dat de dag volledig vol staat met werk over werk. Je zou bijna denken dat het doel niet ligt in doen, maar in aantonen dat je aan het doen bent. De loopbandbureaus draaien, figuurlijk én letterlijk, en het uitzicht is spectaculair: dezelfde muur, maar dan sneller.
Apps die je dag redden (of juist opeten)
Focusmodus aan, meldingen uit, kalmerende regenbuien op 50% volume — en dan nog dat knagende gevoel dat je iets mist. Natuurlijk mis je iets: je eigen aandacht. De app die je helpt focussen stuurt eerst een pushbericht om je te feliciteren met focussen, waarna je een grafiek krijgt over hoe gefocust je net was. Dat we die tijd ook gewoon hadden kunnen gebruiken, voelt bijna onbeleefd om op te merken.
Metrieken als comfortdekentje
Streaks, badges, dashboards — het is allemaal uiterst volwassen vormgegeven infantilisering. Je hebt niet gecreëerd, je hebt een vuurwerkshow van vinkjes uitgelokt. De grafiek stijgt, je waarde zakt: het is de enige correlatie die consequent standhoudt. We houden van cijfers omdat ze doen alsof ze betekenis hebben, en dat is soms makkelijker te verdragen dan betekenis zónder cijfers.
Het romantische failliet van ‘druk’
Druk is de nieuwe chic. Meetings als performancekunst, inboxen als arena’s, en Slack-heroïek om 23:57 uur waarmee je vooral laat zien dat je nog leeft. De taal verraadt het al: sprint, launch, hustle. Geen woord zo moe als het woord momentum. Het klinkt dynamisch, tot je beseft dat een tol ook momentum heeft terwijl hij ter plekke rondtolt.
Wat overblijft als de grafieken zwijgen
Er is een wereld buiten KPI’s: vakmanschap dat niet klikt maar duurt, aandacht die niet telt maar telt. Misschien is de echte optimalisatie wel schandalig ouderwets: één ding afmaken, iets laten mislukken, iets laten liggen. Plan eens geen ademhalingsoefening, maar adem. Je efficiëntie zal het vast niet leuk vinden, maar die stuurt toch alleen feedback als je wifi hebt.
Sluit vandaag één app minder en kijk wat er overblijft wanneer het dashboard niets te melden heeft. Wie weet hoor je weer hoe stilte klinkt, hoe een idee binnenkomt zonder pushmelding, hoe je eigen tempo niet schreeuwt maar fluistert. Productiviteit zal je heus geen bloemen sturen als je haar even laat wachten. Dat doet rust ook niet — maar die neemt wél de tijd om binnen te blijven.
