Je moet er maar zin in hebben: om 05.30 uur opstaan, koffie overslaan en met z’n tweeën een casino in Zoetermeer binnenstappen met een “op een vuurwapen lijkend voorwerp”. Het gebeurde vrijdagochtend 22 augustus, aan de Zilverstraat. Het personeel werd bedreigd, de adrenaline zal ongetwijfeld gratis zijn geweest, en daarna volgde de grande finale: een vlucht op een scooter, weg in onbekende richting. Een B-film met vroege-zondagochtendsfeer, maar dan zonder aftiteling.
Het spektakel van 05.30 uur
Er zijn van die tijdstippen waarop de stad nog knarst in de voegen. De bakker opent, de koffiezetter bromt, en ergens beslist iemand dat dit hét moment is voor een overval. Zoetermeer werd wakker met sirenes en vraagtekens. De politie startte een onderzoek en zoekt getuigen. Logisch ook: als de schemering nog boven de daken hangt, ziet elke voorbijganger er automatisch uit als een potentieel silhouet met informatie.
De scooter als getaway-icoon
De scooter, eeuwig onderschat in de misdaadcanon, is hier de onbetwiste hoofdrolspeler. Efficiënt, wendbaar, en sneller dan elke ochtendspits. Weg in onbekende richting: dat klinkt tegelijk poëtisch en praktisch. Geen glimmende vluchtauto’s met ronkende motoren, geen helicam die eroverheen zoemt—gewoon twee helmen, één gashendel en de belofte van een zijstraat die alles opslokt.
Het eeuwige “op een vuurwapen lijkend voorwerp”
Deze frase is inmiddels cultureel erfgoed. Hij sust ons met ambiguïteit: misschien echt, misschien nep, maar zeker intimiderend. Voor het personeel maakt het verschil van nul komma nul; bedreiging is bedreiging. Voor de lezer is het een ontsnappingsluikje: we mogen kort fantaseren dat niemand écht gewond is, dat alles een bluffend rekwisiet was. Wat blijft: de nare nasmaak van machteloosheid in een gebouw dat juist draait op controle, toezicht en toeval.
Getuigen gezocht, logica ook
De oproep van de politie is helder: wie iets gezien heeft, meldt zich. Camera’s kennen dit uur goed; ze zien meer dan wij willen toegeven. Misschien herkent iemand het ritme van die bordenklapperige scooter, de hoekige schouders onder een donkere jas, of het moment waarop stilte ineens plaatsmaakte voor haast. De stad is nooit helemaal leeg, alleen soms net niet wakker genoeg om het te merken.
Het blijft een eigenaardig tableau: een casino dat de illusie van kans en controle verkoopt, en twee figuren die het toeval een zetje geven met een nep-of-niet-wapen en een brommertje. We kunnen ons wentelen in cynisme, maar beter is het om even alerter te kijken naar de vroege uurtjes van onze straten. Niet om paranoia te voeden, wel om de nuchtere wetenschap dat veiligheid begint waar iemand besluit te blijven kijken, ook als de stad nog gaapt.
